စီးပြားေရးကပ္ကေပးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသတိ

Crisis 05jan2010

ေက်ာင္းေပါင္းစံု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အားကစားပြဲေတာ္ ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္း

၆၂ ေျမာက္လြတ္လပ္ေရးေန႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအားကစားျပိဳင္ပြဲကို မဲ့ေဆာက္ျမိဳ႕ေတာင္ဘက္ရွိ ဖုတ္ဖျမိဳ႕ နယ္ေက်ာက္ဖရားေက်းရြားရွိ HOPE Leaning Center ေက်ာင္းတြင္ စုေပါင္းက်င္းပရာ ေက်ာင္းသားခေလးငယ္ေပါင္း (၁၅၀)ခန္႕ ပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ခဲ့ၾကေၾကာင္းသိရပါသည္။

View all
Get your own

ေပးပို႔ေပးသူ - ကိုအရွည္ႀကီး

သတင္းေထာက္ မလွလွဝင္းကို ေထာင္ဒဏ္ ၂၀ ႏွစ္တိုး

ခ်င္းမုိင္ (မဇိၩမ) ။ ။ သတင္းလုိက္ရင္း ဖမ္းဆီးခံရေသာ အမ်ဳိးသမီး သတင္းေထာက္ တဦးကို ပခုကၠဴခ႐ုိင္ တရား႐ုံးက ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္ ၂၀ ထပ္တိုး ခ်မွတ္လုိက္ေၾကာင္း တရားေရးသတင္း ရပ္ကြက္တခုက ေျပာသည္။

ပခုကၠဴေထာင္တြင္း ထိန္းသိမ္းခံေနရသည့္ ျပည္ပအေျခစုိက္ သတင္းဌာနတခုအတြက္ သတင္းေပးပို႔ခဲ့သည္ဟု ယံုၾကည္ရေသာ မလွလွဝင္းႏွင့္ သူ၏ အမႈတြဲျဖစ္သူ ကိုျမင့္ႏိုင္တို႔အား ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႔က ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ ၂၀ ႏွင့္ ၂၅ ႏွစ္ အသီးသီး ထပ္ေဆာင္းလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

အီလက္ထေရာနစ္ ဥပေဒႏွင့္ အျခား ႏိုင္ငံေရး ပုဒ္မတခုျဖင့္ စြဲခ်က္တင္ ေထာင္ဒဏ္ တုိးခ်ခဲ့ျခင္းဟု သိရွိရေသာ္လည္း အေသးစိတ္ကို မသိရႏိုင္ေသးဘဲ ရွိေနသည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ မလွလွဝင္းသည္ မေကြးတုိင္း ပခုကၠဴၿမိဳ႕ရွိ သာသနာ့ ဝိပုလာရာမ ပါဠိတကၠသုိလ္ (အေနာက္တုိက္) မွ သံဃာေတာ္မ်ားကို ေတြ႔ဆံု ေမးျမန္းခဲ့ၿပီး အျပန္လမ္းတြင္ သူတည္းခိုသည့္ အိမ္ရွင္ ကိုျမင့္ႏိုင္ႏွင့္အတူ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရသည္။

တရားမဝင္ ဆုိင္ကယ္စီးသည္ဟုဆို၍ ၎တို႔ႏွစ္ဦးကို ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၆ ရက္ေန႔တြင္ သြင္းကုန္ ထြက္ကုန္ အက္ဥပေဒ ပုဒ္မ ၅၁ ျဖင့္ ပခုကၠဴၿမိဳ႕နယ္ တရား႐ုံးက ေထာင္ဒဏ္ ၇ ႏွစ္ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။

ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အမႈမ်ားကုိ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္လွ်င္ အာဏာပုိင္မ်ား၏ ဖိႏွိပ္ၿငိဳျငင္ျခင္း၊ ဖမ္းဆီး ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းႏွင့္ အဖိုးအခ ရႏိုင္ရန္ အခြင့္အလမ္း နည္းမႈတို႔ေၾကာင့္ ပခုကၠဴရွိ ေရွ႕ေနမ်ားက တရားဆုိင္ဘက္သုို႔ အက်ဳိးေဆာင္လိုက္ပါေပးရန္ မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနၾကသည္ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေန ဥပေဒ အတိုင္ပင္ခံ ဦးေအာင္သိန္းက ေျပာသည္။

ယခုကဲ့သို႔ ေထာင္ဒဏ္ ခ်မွတ္လိုက္သည့္အေပၚ ျပင္းထန္စြာ ရႈတ္ခ်သည္ဟု ထိုင္းႏုိင္ငံ အေျခစိုက္ ျမန္မာသတင္းသမဂၢ BMA ဒုဥကၠ႒ ဦးဇင္လင္းက မဇၥ်ိမကို ေျပာသည္။

“လူထု သိသင့္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ရရွိဖုိ႔အတြက္၊ လူထုကို တင္ျပႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ဖမ္းဆီးခံရတာ ျဖစ္တယ္။ ခုလုိ သတင္းေထာက္ တေယာက္ကုိ မတရားတဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ ႏွစ္မ်ားစြာ ခ်မွတ္တဲ့အေပၚမွာ ျပင္းထန္စြာ ရႈတ္ခ်တယ္၊ ကန္႔ကြက္တယ္” ဟု ဦးဇင္လင္းက ေျပာသည္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးမွစ၍ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္း စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား စုစုေပါင္း ၁၄ ဦးခန္႔ ရွိသည္ဟု BMA က ေျပာသည္။

(ကိုဝိုင္း တည္းျဖတ္သည္။)

Kenji Nagai Memorial Prize 2010

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေ႐ႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ အသက္ဆံုး႐ံႈးခဲရသူ ဂ်ပန္လူးမ်ိဳး မစၥတာ ကင္ဂ်ီ နာဂါအိ အမွတ္တရဆု အတြက္ ေဖာ္ျပပါ လင့္သုိ ့သြား၍ မလွလွဝင္း အပါအဝင္ သတင္းေထာက္ ၃ ဦးအား မဲဆႏၵ ျပဳေပးၾကပါခင္ဗ်ာ

http://www.bma. co.cc/Poll- results/Kenji- Nagai-Memorial- Prize-2009. html

သခင္သိန္းေဖ၏ မိန္႔ခြန္း

(၆၂)ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ားမွ ႀကီးမွဴးက်င္းပသည့္ အခမ္းအနားတြင္ ေျပာၾကားသည့္ သဘာပတိ သခင္သိန္းေဖ၏ မိန္႔ခြန္း

ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့

o အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
o တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုအဖြဲ႔အသီးသီးမွ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
o ပါတီအဖြဲ႔အသီးသီးမွ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးငယ္မ်ား
o လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ၀င္ အသက္မေသက်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္ႀကီးမ်ား
o တုိင္းရင္းသားေသြးစည္ညီညြတ္ေရး ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးမ်ားရရွိေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾက ေသာ အမ်ဳိးသား/ အမ်ဳိးသမီး၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေမာင္မယ္မ်ား ခင္ဗ်ား။

ကေန႔ သကၠရာဇ္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၄ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ (၆၂)ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အခမ္းအနားကုိ အခုလုိ တက္တက္ၾကြၾကြတက္ေရာက္လာၾကတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ တုိ႔၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ား ကုိယ္စား လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆုိႏႈတ္ခြန္း ဆက္ပါတယ္။ တုိက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္ရဲေဘာ္မမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ ေတြ႔ႀကဳံဆဲ ေတြ႔ႀကဳံရအ့ံေသာ ေဘးအႏၲရာယ္ အသြယ္သြယ္မွလဲ ကင္းေ၀းလြတ္ေျမာက္ၾကပါေစလုိ႔ ေမတၱာပုိ႔သပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ ကုိယ္တုိင္ကလဲ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ေနၾကသည့္တုိင္ မူလရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ ေရာက္သည့္အထိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏွင့္အတူ မခြဲတမ္းလက္တြဲေဆာင္ရြက္ၾကမယ္ဆုိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးရဲ႕ အဓိဌာန္ကုိေျပာၾကားလုိပါတယ္။

ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား-

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မိဘဘုိးဘြားမ်ားႏွင့္အတူ ျပည္သူတစ္ရပ္လုံးဟာ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၈၈၅၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၇ရက္ေန႔ကစၿပီး လက္လြတ္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ လြတ္လပ္ေရးကုိ ျပန္လည္လက္၀ယ္ရရွိေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းရာမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၂၇ႏွစ္ခန္႔ သူ႔ကၽြန္မခံခ်င္တဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ရဲေဘာ္တုိင္းရင္းသားျပည္သူေတြရဲ႕ ေသြးေတြနဲ႔ရင္းၿပီး တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလုိ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ရည္မွန္းခ်က္တုိက္ပြဲေၾကြးေၾကာ္သံကဘာလဲ… အားလုံးသိတဲ့အတုိင္းပဲ။ `လြတ္လပ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္တယ္´ ဒီေၾကြးေၾကာ္သံဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု မွီျငမ္းျပဳေနတယ္။ အက်ဳိးတရားက ဆက္စပ္ေနတယ္။ လြတ္လပ္တယ္ဆုိတာလဲ ေျပာရတာ လြယ္ေပမယ့္ လြတ္လပ္ရင္ ဒီမုိကေရစီရွိရမယ္ ၿငိမ္ခ်မ္းေရးရရွိမယ္။ လူေတြရဲ႕ မူလအခြင့္အေရးျပည့္ျပည့္၀၀ရေနရမယ္။ လူေတြအားလုံးဟာ ေမြးရာပါလြတ္လပ္ခြင့္ေတြခံစား ခြင့္ရွိရမယ္။

၁၉၄၃၊ ၾသဂုတ္လ(၁)ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္တုိ႔ လြတ္လပ္ေရးရၿပီေဟ့လုိ႔ ေၾကညာခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြဟာ ဖက္ဆစ္အက်ဥ္ေထာင္ ေတြအတြင္းမွာ ေရေႏြးေလာင္းၿပီး လက္သည္း၊ ေျခသည္းေတြ ပလာယာနဲ႔ ဆြဲႏႈတ္ညႇင္းပမ္းတာ၊ ထုပ္မွာေဇာ္ထုိးဆြဲၿပီး ညႇင္းပမ္းတာ၊ တြင္းႏႈတ္ခမ္း၀ထုိင္ၿပီး ေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံရတာေတြ ခံေနရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေျမာင္းျမမွာဆုိရင္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ရဲေဘာ္ ၃၀ေက်ာ္ဟာ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ လူအမ်ားေရွ႕မွာ ဓါးနဲ႔ခုတ္အသတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔အားလုံးသိပါတယ္။

ဒါဟာ လြတ္လပ္ေရးလား…

ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…

က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္တကယ္လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာႏုိင္ခဲ့တာ ၁၉၄၈ခုႏွစ္ကပါ။ အခုဆုိ ၆၂ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရခဲ့ၾကေသးပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီး ၃လအတြင္းမွာပဲ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတုန္းက လြတ္လပ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ လက္တြဲ တုိက္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္၊ ရဲဘက္ေတြ အခ်င္းခ်င္း အယူအဆကြဲရာက ငါမွငါဆုိတဲ့ အတၱလြန္ကဲရာက ႏုိင္ငံေရးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ ဂုိဏ္းဂဏ၀ါဒေတြ မုိးမႊန္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းတုိက္ၾက၊ ခုိက္ၾကနဲ႔ ျပည္တြင္း စစ္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဖြတ္ဖြတ္ေၾကခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ (၁၀)ႏွစ္ေျမာက္ အခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္အတြင္း စစ္တမ္းအရ ႏွစ္ဖက္အင္အားစုေတြ သုံးေသာင္းေက်ာ္ ေသဆုံးခဲ့ရၿပီး အပ်က္အစီးအားလုံး သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။ ေသဆုံးၾကရတဲ့ အင္အားဟာ ကုန္လုပ္အင္အားစြမ္းအင္ေတြ မဟုတ္လား။ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ တန္းဖုိးကို တြက္ၾကည့္ရင္ အထက္တန္းေက်ာင္းႀကီးေတြ၊ ေဆး႐ုံႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္ေဆာက္ႏုိင္မလဲဆုိတာ သိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရသလဲ။ တုိင္းျပည္အေနနဲ႔ေကာ တုိးတက္ရမဲ့အစား မတုိးတက္တဲ့အျပင္၊ မိမိေနာက္က ေနာက္က်ေနခဲ့တဲ့ အိမ္နီးျခင္းႏုိင္ငံေတြ၊ ေရွ႕ေရာက္သြားတာကုိ ေမာ့ၾကည့္ေငးၾကည့္ ေနခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။

ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိျဖစ္ရသလဲ

တကယ့္အေျဖမွန္ကေတာ့ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့စဥ္ကေကာ ဖက္ဆစ္စစ္ဘီလူးေတြကို တုိက္ခဲ့တုန္းကေကာ အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီး တပ္မေတာ္ဖခင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိယ္တုိင္ အသက္ေသြးနဲ႔လဲၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးႀကီး ၿပိဳကြဲခဲ့လုိ႔ပဲဆုိတာ ဘယ္သူမွျငင္းႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ေပမယ့္ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲခဲ့တဲ့အတြက္ လြန္ခဲ့ေသာ ၆၂ႏွစ္ကတည္းက ရခဲ့တဲ့လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ တကယ့္အႏွစ္သာရျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ယေန႔ထက္တုိင္ မခံစားၾကရေသးပါဘူး။

အဲဒီတုန္းကတည္းက ၿပိဳကြဲခဲ့ရတဲ့ အမ်ဳိးသားေသြးစည္း ညီညြတ္ေရးဟာ အခုထက္ထိရင္ၾကားမေစ့ႏုိင္ေသးပဲ ျပန္လည္နလံမထူႏုိင္ေသးတာဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာလုိ႔ ဆုိရမလား ဒါမွမဟုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အခ်င္းခ်င္းမယုံသကၤာမႈေတြ၊ သံသယေတြ၊ အာဃာတေတြ အတၱစိတ္လြန္ကဲမႈေတြေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူေတြျငင္းႏုိင္မွာလဲ။

ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…

ကေန႔က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အေျခအေနကို ဓမၼဓိဌာန္က်က် သုံးသပ္ၾကည့္ ခ်င္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို ျပန္လည္မတည္ေဆာက္ႏုိင္ေသးေတာ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အေျခအေနေတြဟာ အဖက္ဖက္က ခၽြတ္ၿခဳံက်ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ ေမြးရာပါ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ လြတ္လပ္စြာေျပာဆုိခြင့္ေရးသားခြင့္ အသင္းအပင္းအဖြဲ႔အစည္း ထူေထာင္ခြင့္ေတြဆုံး႐ႈံးေနပါတယ္။ ပညာေခတ္ႀကီးအျဖစ္ ႏုိင္ငံတကာမွာ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြ ေရွ႕ကုိ တဟုန္ထိုးတုိးတက္ ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔သားသမီးေတြ အားလုံးဟာ ေနာက္မွာက်န္ေနခဲ့ရပါတယ္။

အဆုိးဆုံးကေတာ့ ကေန႔ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ တတိယကမၻာစစ္အႏၲရာယ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံႀကီးေတြဟာ လက္နက္အၿပိဳင္အဆုိင္တပ္ဆင္ၿပီး စစ္ေအးေခတ္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈကုိ ျပည္လည္ထူေထာင္ေနၾကပါတယ္။ စစ္အင္အားေတြတုိးခ်ဲ႕ေနၾကပါတယ္။ တုိင္းျပည္၀င္ေငြရဲ႕ ရာခုိင္ႏႈန္းထက္၀က္ေက်ာ္ကို စစ္ေရးအတြက္ စစ္တပ္တုိးခ်ဲ႕ဖုိ႔ လက္နက္အဆန္း ေတြထုတ္လုပ္ဖုိ႔ သုံးစြဲေနၾကပါတယ္။ အဲဒီျပည္သူလူထုေတြဟာလည္း စစ္၀န္ေတြပိၿပီး စစ္ကၽြန္ေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနၾကရပါတယ္။ ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ဂ်ပန္ျပည္ ဟီ႐ုိရွီးမားနဲ႔ နာဂါစကီမွာ ခ်ခဲ့တဲ့ အႏုျမဴဗုံးတစ္လုံးဟာ တစ္ၿမိဳ႕လုံးျပပုံအတိျဖစ္လူေတြဟာ သိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးေသခဲ့ရၿပီး မေသက်န္ခဲ့တဲ့ လူအနည္းငယ္ဟာ ႏွစ္ေပါငး္ ၂၀ခန္႔ႏွစ္ခ်ီၿပီး အႏုျမဴအဆိပ္ သင့္မႈကုိ နလံမထူႏုိင္၊ လူလုံးမလွေအာင္ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။

အခုအင္အားႀကီးႏုိင္ငံတစ္ခ်ဳိ႕မွာရွိေနတဲ့ ဟုိက္ဒ႐ုိဂ်င္ဗုံးတစ္လုံးဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္ အတြင္းက ႀကဲခ်ခဲ့တဲ့ အႏုျမဴဗုံးထက္ အဆ၁၅၀ပုိျပင္းၿပီး သာမိုညဴကလီးယားဗုံးဟာ အဆ၅၀၀၀ခန္႔ ပုိျပင္းတယ္လုိ႔ ဂ်ာနယ္တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ေရးထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီအတုိင္း ဒီလက္နက္ေတြနဲ႔ တတိယ ကမာၻစစ္ျဖစ္လာရင္ ကမာၻတစ္၀ွမ္းလုံး အလုံးစုံပ်က္စီးရမဲ့ ဘ၀ေရာက္ရမွာ မလြဲဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ ပါ၀င္စစ္ဖက္ၿပိဳင္မွာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ရန္စက်ဴးေက်ာ္မႈ၊ စြက္ဖက္မႈလဲ လုပ္မဲ့ႏုိင္ငံမဟုတ္ေပမယ့္ ကမာၻာစစ္ေျမျပင္မွာ ေျမဇာပင္ျဖစ္ရမဲ့ ဘ၀ေရာက္မွာ မလြဲဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…

က်ေနာ္ေျပာခဲ့တာကို ၿခဳံငုံသုံးသပ္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံႀကီးေတြဟာ အခ်ဳိ႕ရန္လုိ တဲ့ အစြန္းေရာက္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ လက္နက္ၿပိဳင္ဆုိင္မႈေတြေၾကာင့္

o တတိယကမာၻစစ္ရဲ႕ စစ္ႏႈတ္ခမ္း၀မွာထုိင္ေနရသလုိျဖစ္ေနပါတယ္။ လူသားအႏၲရာယ္ရဲ႕ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ အႏၲရာယ္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။
o ျပည္တြင္းမွာလဲ လူမႈေရးအက်ပ္အတည္းေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။
o အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲေနတဲ့ ရင္ၾကားမေစ့ႏုိင္ေသးတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေန ရပါတယ္။



ရဲေဘာ္မ်ားခင္ဗ်ား…

က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ၆၂ႏွစ္ၾကာ ရင္ဆုိင္ေနခဲ့ၾကရတဲ့ အထက္ပါအေထြေထြအက်ပ္အတည္း ႀကီးတစ္နည္းေျပာရရင္ အမ်ဳိးသားေရးအက်ပ္အတည္း (National Crisis)ကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ဆုိရင္ တစ္မ်ဳိးသားလုံး ၀ုိင္း၀န္းပူးေပါင္းေျဖရွင္းမွသာ ေျပလည္မွာပါ။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ႔တစ္စည္းတည္းကမွ တာ၀န္ယူေျဖရွင္းလုိ႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ `အမ်ဳိးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး အမ်ဳိးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးကုိ´ မျဖစ္မေန တည္ေဆာက္ဖုိ႔ပဲျဖစ္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ဖုိ႔ အတြက္ တာ၀န္ရွိသူအားလုံးဟာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦးအကဲခတ္ေနဖုိ႔ ေျမစမ္းခရမ္းပ်ဳိးေနဖုိ႔ အခ်ိန္မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ အႏၲရာယ္အသြယ္သြယ္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ အားလုံးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနၿပီဆုိတာ သိဖုိ႔လုိပါတယ္။ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါဘူး။ အခုစရင္ အခုျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနပါ။

က်ေနာ္လဲ အခါအခြင့္သင့္တုိင္း ညီညြတ္ေရးစကားကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က ပါတီတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး။ အဖြဲ႔အစည္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ အႀကံေပးဖုိ႔ပဲ တတ္ႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ စြမ္းအားရွိသေလာက္ ကူညီပါ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္သက္သူအားလုံးကုိ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။

o အလုပ္တူ စလုပ္ၾကပါ။
o အလုပ္တူလုုပ္ရင္း အခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈ ရလာပါလိမ့္မယ္။
o နားလည္မႈရရင္ သံသယေတြ မသကၤာမႈေတြေပ်ာက္ၿပီး၊ ညီညြတ္ေရးစိတ္ဓာတ္ဖြ႔ံၿဖိဳးလာ ပါလိမ့္မယ္။
o ဘုံလုပ္ငန္းစဥ္တစ္ရပ္ေပၚေပါက္လာပါလိမ့္မယ္။
o ညီညြတ္ေရးရလာပါလိမ့္မယ္။
o အမ်ဳိးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ ညီညြတ္ေရးရလာပါလိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။




ရဲေဘာ္မ်ား/မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား…

က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူအမ်ားကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာျဖစ္တာမုိ႔ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ေမတၱာတရားဟာ ရန္အသြယ္သြယ္ကို ေအာင္ျမင္ႏုိင္ခဲ့သလုိ အျခားဘာသာမ်ားဟာလဲ ေမတၱာတရားကို ေရွ႕တင္ထားတဲ့ ဘာသာေတြျဖစ္ၾကတဲ့အတုိင္း ေမတၱာတရားေရွ႕တန္းတင္ၾကၿပီး သေဘာထားကြဲလြဲမႈေတြ ရွိသင့္သေလာက္ရွိသည့္တုိင္ လုိတုိးပုိေလွ်ာ့ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း မိန္႔ၾကားခဲ့သည့္အတုိင္း သူမနာ၊ ကုိယ္မနာနည္းနဲ႔ ညီညြတ္ေရးကို စတင္တည္ေဆာက္ၿပီး အမ်ဳိးသားေရး အႏၲရာယ္ကို တားဆီးကာကြယ္ၾကပါလုိ႔

o ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးေကာင္စီ၀င္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား
o အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား
o တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုအားလုံး၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ား
o ပတ္သတ္သူ (အင္အား/ႀကီးငယ္မဟူ) အားလုံးကုိ

ေျပာၾကားရင္း နိဂုံးခ်ဳပ္ပါတယ္။

ညီညြတ္ေရး ေအာင္ရမည္။


သခင္သိန္းေဖ

(၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ား)

လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိသေလာက္မွာ အရႏုိင္ဆံုး လုပ္တဲ့ ရက္္ကြပ္လူႀကီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း အမ်ားသိေစရန္

ေပးပို႔စာ | ကြ်န္ေတာ္တို႔ က်ိဳကၠဆံရပ္ကြပ္သည္ ဗဟန္းျမိဳ႔နယ္အတြင္းတြင္ရိွပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္အတြင္းတြင္ လမ္းမ်ားခင္းမည္ဟု YCDCမွ ရပ္ကြပ္အတြင္းသို႔စာရပါသည္။ ထိုသို႔စာမက်ခင္ ျမိဳ႔ေတာ္၀န္မွ လာေရာက္ၾကည့္ရႈပါသည္။

သို႔ရာတြင္လမ္းေဘးပ်ံက်ေစ်းဆိုင္မ်ားကို တစ္ေပမလြတ္လွ်င္ တစ္ေပသာ ေနာက္ဆုတ္ခိုင္းသည္ကို ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားသိပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ရပ္ကြက္လူၾကီး ဦးခင္ညြန္႔မွ ဆိုင္မ်ားကိုဖ်တ္ခိုင္းပါသည္။ ျပီးေနာက္တဆိုင္လွ်င္ 10'x10' ကို တဆိုင္လွ်င္ႏွစ္ေသာင္းႏႈန္းေကာက္ပါသည္။ ဒါတင္မျပီးေသးပါ မိမိဆိုင္ေရွ႕ ေရေျမာင္းကိုတစ္ေပလွ်င္ ႏွစ္ေထာင္ႏႈန္းထပ္မံေကာက္ခံပါသည္။ ၄င္းမွာျဖစ္သင့္ပါသလား ေစ်းသည္မ်ားမွာမရိွ ရသည့္ၾကားမွ ထိုသို႔ေပးရမည္မွာ ႏူေနသည့္ၾကားမွ ၀ဲဆြဲေနသည့္ပံုလိုမျဖစ္လား ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ရပ္ကြက္လူၾကီး ဦးခင္ညြန္႔နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့သူေတြ အက်ိဳးတူအက်ိဳးဖက္ေတြက ဆိုင္အဖ်က္မခံရပါ။ ဆိုင္အဖ်က္ခံရသည့္ ေစ်းသည္မ်ားမွာ ဒီမနက္ငိုေၾကြးေနပါတယ္။

ျမန္မာတို႔သည္ ခႏၱီစတ၇ားလက္ကိုင္ထားသည္မွာ(၁၉၈၈)ခုႏွစ္မွ ယေန႔ထက္တိုင္ျဖစ္ပါသည္ၾကားမွ ကြ်န္ေတာ့္မွာမေနႏိုင္ သျဖင္႔ ညီငယ္ထံသို႔စာျဖင့္ အကူအညီေတာင္းခံျခင္းျဖစ္ပါသည္။ျမန္မာမွန္လွ်င္ အိမ္နီးျခင္းကိုကူညီရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္းျမန္မာထဲမွျမန္မာတေယာက္ျဖစ္ေနသျဖင့္ လက္ပိုက္ကာကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္ဟုေနလို႔မရပါ။

ဒီမိုကေရစီကိုျမတ္ႏိုး သူလူငယ္တဦးအေနျဖင့္ မည္ကဲ့သို႔မွမေနႏိုင္ပါ။ သို႔ပါေသာေၾကာင့္ ရပ္ကြက္လူၾကီး ဦးခင္ညြန္ႏွင့္ သူ၏ အေပါင္းအပါတစုတို႔ အစြယ္ထြက္ေနပံုကို ျမင္ေစလိုပါသည္။ က်န္ကိစၥမ်ားကိုေတာ့ မေျပာလိုေတာ့ပါ အပုပ္ခ်သည္ ထင္မွာစိုးလို႔လိုရင္းသာ တင္ျပေပးပါသည္။

သူတို႔၏ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပမွာ ဆရာစံေတာင္ဥကၠဌ ဦးေက်ာ္ၾကီး(ကြယ္လြန္) ႏွင့္ ဗိုလ္စိန္မွန္ဥကၠဌ ဆရာတင္ ့ျမန္မာစာ တို႔ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ညီငယ္တို႕မွလည္း ကူညီေစလိုပါသည္။ အရာရာအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ေသာကေျမမွာ ပြင့္ေသာ ေမတၱာပန္း

အရွင္ထာဝရ (ဘယ္အစြန္) ၂၀၀၇ ေ႐ႊဝါေရာင္မွတ္တမ္းပံု

ဇတ္လမ္း အႏွစ္ခ်ဴပ္။
(Carol ၏ A Brief Interlude in the Tragety of Burma ကို အလင္းဆက္မွ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္သည္ - 1.1.2010)။

၂၀၀၃ခုႏွစ္မွာ အသက္ ၅၀ အဘြားအရြယ္ရိွ ကၽြန္မဟာ ၾသစေၾတလ်ႏိုင္ငံရိွ မိသားစုထံ သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့ၿပီးလို႕ ဆက္လက္ခရီးဆန္႕ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ရိွ ျမန္မာမ်ားကိုလည္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စာသင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကတည္းက ျမန္မာလူမ်ိဳးအမ်ားစုကို ကၽြန္မကူညီမိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ စက္တင္ဘာသံဃာ့ လႈပ္ရွားမႈ အၿပီးမွာ ျပည္ပကို ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာရတဲ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ေတာ့ ထူးျခားတဲ့ အရွင္ထာ၀ရဆိုတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးနဲ႕ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံမွာ ေတြ႕ဆံုႀကံဳခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပမႈ႕ေတြ ျဖစ္ေပၚဖို႕ စည္းရံုးခဲ့သူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ေတြ႕ဆံုခြင့္ေလးဟာ ကၽြန္မအဖို႕ေတာ့ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ေတြ႕ဆံုခြင့္ရၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္မဟာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ထြက္ခြာခဲ့ရေပမယ့္ သူ႕ကို ဆက္လက္ေထာက္ပံ့ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ဆက္ဆံေရးဟာလည္း ပိုၿပီး ခင္မင္ရင္းႏွီးလာပါေတာ့တယ္။ သူက ကၽြန္မကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး “အေမ” လို႕ေခၚသလို ကၽြန္မကလည္း သူ႕ကို သားအရင္းတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ခင္မိလာပါတယ္။

အရွင္ထာ၀ရ၏ ႏိုင္ငံေရးယံုၾကည္ခ်က္နဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက သူ႕ ဘ၀အတြက္ အဓိကအလုပ္တစ္ရပ္ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ျပည္တြင္းမွာေနရတဲ့ သူရဲ႕အေျခအေနဟာ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရ ၿပီး ၊ေနာက္ဆံုးေတာထဲကို ပုန္းေရွာင္ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မ သူ႕ကို ကူညီဖို႕ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကို ျပန္လာခဲ့လိုက္ပါတယ္။ သူရဲ႕ဘ၀ဟာ အလြန္ခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္းၿပီး သူရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေတြဟာ ကၽြန္မကို ထိတ္လန္႕ခဲ့ရပါ တယ္။

ကၽြန္မ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကို ဆင္းလာမယ္သိရေတာ့ သူ ေတာ္ေတာ္ေလး ေျဖသာသြားပါတယ္။ သူ႕အနာဂတ္အတြက္ ကၽြန္မေပးမဲ့ အႀကံဥာဏ္ေတြကိုလည္း လုိက္နာပါမယ္လို႕ သေဘာတူတယ္။ သူေနရတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဟာ မိဘမဲ့ကေလးေဂဟာတစ္ခုနဲ႕ တြဲဆက္ေနတာပါ။ ကၽြန္မက သူတို႕ေလးေတြကိုလည္း တတ္အားသ၍ လွဴဒါန္းေပးကမ္း ခဲ့ ပါတယ္။ ကေလးေတြက ကၽြန္မကို ပန္းကေလးေတြ လက္ေဆာင္ေပးရင္း ႀကိဳဆိုခဲ့တယ္။ တီး၀ို္င္းကေလးတစ္ခုနဲ႕ေတာင္ ႀကိဳဆိုခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီေနာက္ အရွင္ထာ၀ရက ကၽြန္မကို ၿခံရံၿပီး ေက်ာင္းေပၚမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီးဆီ ကၽြန္မကို ေခၚသြားပါေတာ့တယ္။ ကေလးေတြဟာ အတန္းလိုက္ကေလးေတြ စီတန္းၿပီး ဗုဒၶဘာသာပံုစံအတိုင္း လက္အုပ္ခ်ီထား ပံုကိုျမင္ရေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ၾကည္ႏႈးရပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ေရွ႕မွာ ဖေယာင္းတိုင္ ၁၀ တိုင္ကို ထြန္းညိႈ႕ပူေဇာ္ၿပီး ကၽြန္မအနာဂတ္အတြက္ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးပါတယ္။

ကၽြန္မဟာ အေျခအေနဆိုးကို ေျပလည္ေျဖရွင္းႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဒါကာၿမိဳ႕ရိွ UNHCR အစည္းေ၀းေတြကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ တတ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္မဟာ သူ႕ကို အိႏိၵယႏိုင္ငံကို သြားဖို႕ ခြင့္ျပဳခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ဆုတံ ဆိပ္ေတြ ရခဲ့တဲ့ Burma VJ မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ေၾကာင့္လည္း အရွင္ထာ၀ရဟာ ပိုမိုလူသိမ်ားလာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ဆက္ဆံေရးဟာ ပိုမိုရင္းႏွီးလာခဲ့ၾကၿပီး ကၽြန္မအေနနဲ႕ဗုဒၶဘာသာကို အကၽြမ္းတ၀င္ရိွလာပါေတာ့တယ္။

………………………………………………………………………………

မေလးရွားႏိုင္ငံ ကြာလမ္လန္ပူ ဘူတာရံုကေလးကေန ရထားစထြက္ေတာ့ ကၽြန္မ မၿပံဳးပဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ခရီးသြားခ်င္တဲ့ စိတ္ကလြဲၿပီး ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး စိတ္ကူးမရိွလို႕ပါပဲ။ ကေလး ၄ေယာက္၊ ေျမး တစ္ေယာက္ရိွတဲ့ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ အရြယ္ႀကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဒီအခြင့္အေရးကိုေတာ့ ဆုပ္ကိုင္ခြင့္ရိွပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ မိသားစုေတြကို ေတြ႕ဖို႕ ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံကိုသြားခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနမယ္လို႕ စိတ္ကူးထားခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီမွာ ၂လေလာက္ ေနျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလန္ကိုျပန္မဲ့ ကၽြန္မဟာ မေလးရွားမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ေနၿပီး သင္ၾကားေရး အလုပ္တစ္ခုကို ရွာေနခဲ့မိပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံကို သြားဖို႕ ကၽြန္မဟာ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဘန္ေကာက္ ၿမိဳ႕ကိုရထားနဲ႕ ၂ရက္ၾကာ ခရီးဆန္႕ခဲ့ပါတယ္။

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ဟာ ကၽြန္မထင္ထားသလိုပါပဲ။ မထြက္ခင္ကတည္းက ကၽြန္မအေနနဲ႕ ၀က္ဆိုက္တစ္ခု၏ အေမးေတြကို ေျဖခဲ့ရပါတယ္။ သင္ဟာ လူမႈမတရားမႈေတြကို စိတ္၀င္စားလား၊ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္တစ္ေလွ်ာက္က ျပသနာအေရးအေပၚ စိတ္၀င္စားလားတဲ့၊ ႏွစ္ခုစလံုးအတြက္ ကၽြန္မအေျဖကေတာ့ “ဟုတ္ကဲ့” Yes လို႕ပဲ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနာက္ ထိုင္းႏိုင္ငံအေနာက္ပိုင္းက နယ္စပ္ၿမိဳ႕ကေလးျဖစ္တဲ့၊ ျမန္မာနဲ႕နယ္ျခင္းနီးကပ္တဲ့ မဲေဆာက္(Maesot) ၿမိဳ႕ကေလးကို ေရာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ကေလးဟာ ကၽြန္မလည္ခဲ့ဘူးသမွ် ေနရာေတြနဲ႕ မတူ ျခားနားတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးပါ။ အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးကို ေရာက္လာၾကတဲ့ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းကို ကၽြန္မ အလြန္ပဲ စိတ္၀င္စားမိတယ္။ အခ်ိန္တိုကေလးအတြင္းမွာပဲ မ်ားျပားလွတဲ့ ျမန္မာအဖြဲ႕အစည္းေတြတည္းက အဖြဲ႕တစ္ခုမွာ ကၽြန္မ အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားေရးကို စတင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဟာ အဂၤလိ္ပ္စာ လိုက္စားလိုသူ လူငယ္မ်ား ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ပဲ ၿခံ၀င္းတစ္ခုထဲမွာ ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနတုိင္းလိုလို ကၽြန္မ တို႕ဟာသမိုင္းနဲ႕ အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားျခင္း ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကျခင္း စတဲ့ ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ ရိုးရွင္းတဲ့ ဘ၀ တစ္ခုကို ရခဲ့တယ္လို႕ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။

ကၽြန္မ သူတို႕ကေလးေတြကို ခ်စ္ခင္လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မလုိပဲ အဲဒီမွာ အျခား ဆရာ ဆရာမေတြ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာေတြေၾကာင့္သာ ျပည္ပကိုထြက္ေျပးလာၾကေပမယ့္ အၿမဲတမ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ သူတုိ႕ေလးေတြ တသိုက္နဲ႕ ေနရတာကိုပဲ ကၽြန္မ ေက်နပ္ေနမိပါတယ္။ သူတို႕ဆီကလည္း ကၽြန္မ ေလ့လာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရခဲ့တယ္။ မူလစာခ်ဳပ္က သံုးလျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ေျခာက္လ အဲဒီမွာေနခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၃ ဒီဇင္ဘာမွာေတာ့ ကၽြန္မအဂၤလန္သို႕ ျပန္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္မ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ေတာ့ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ရိွခဲ့ပါတယ္။ တတ္အားသေရြ႕ေတာ့ ကူညီခဲ့ပါတယ္။ သူတို႕ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အိႏိၵယ ျမန္မာနယ္စပ္ကို ေရႊ႕ေျပာင္းသြားၾကၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ ေဆးခန္းတစ္ခုမွာ ေဆးအကူအျဖစ္ လုပ္ေနၾကပါၿပီ။ ကၽြန္မ အဲဒီ ေဆးခန္းေလးဆီ သြားလည္ခ်င္တာ ၾကာပါၿပီ။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီမွာေတာ့ ကၽြန္မဆႏၵ ျပည့္၀ခဲ့ပါတယ္။ ခင္မင္ရသူေတြနဲ႕ ခဏတာေနဖို႕ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံကို ရက္တိုခရီးေလး စီစဥ္ၿပီး သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ကၽြန္မရဲ႕ မူလအစီအစဥ္ေတြ ေျပာင္းသြားၿပီး ကၽြန္မေျပာျပခ်င္တဲ့ ဇာတ္လမ္း စခဲ့ရပါတယ္။

ကၽြန္မ ဘဂ္လားေဒ့ရွ္ကိုေရာက္ၿပီး မေရွးမေႏွာင္းခင္မွာပဲ စက္တင္ဘာသံဃာလႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ကေန တိမ္းေရွာင္လာတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြလည္း ေရာက္ရိွေနၾကပါတယ္။ သူတို႕ေတြဟာ ျမန္မာစစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ႏိုမ္ႏွင္းခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ သံဃာလႈပ္ရွားမႈအၿပီးမွာ တိမ္းေရွာင္လာခဲ့ၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးနဲ႕ ေတြ႕ဆံုခြင့္ကို ကၽြန္မ ရလိုက္ပါတယ္။ သူ႕နာမည္ကေတာ့ အရွင္ထာ၀ရ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ျမန္ မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ သံဃာကိုယ္စားလွယ္မ်ားအဖြဲ႕ All Burma Monks Representative Committee ရဲ႕ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕ဟာ ၂၀၀၇ ေရႊ၀ါေရာင္ လႈပ္ရွားမႈကာလအတြင္း ရန္ကုန္ ဆူးေလဘုရား၌ ဖြဲ႕ခဲ့တဲ့ အဖြဲ႕တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံ ေကာ့ဘဇာ(Cox’s Bazar) က ဗုဒၶဘုရားေက်ာင္းေတာ္တစ္ခုမွာ အရွင္ထာ၀ရ နဲ႕ေတြ႕ဆံုျခင္းဟာ ကၽြန္မဘ၀ကို လံုး၀ေျပာင္းေစခဲ့ပါတယ္။ ယေန႕အခ်ိန္အထိ အရွင္ထာ၀ရဟာ ကၽြန္မအေပၚ ဒီေလာက္သက္ေရာက္မႈရိွေနတာ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ ကၽြန္မနားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒီရဟန္းပ်ိဳကေလးဟာ ကၽြန္မေတြ႕ဖူးခဲ့တဲ့ သူမ်ားနဲ႕မတူ ထူးျခားပါတယ္။ သူဟာ စကားေျပာဆိုရာမွာလည္း အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မကို လံုး၀အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစပါဘူး။ စကားေျပာတဲ့အခါ သူဟာ ကၽြန္မကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ေလးေလးစားစား ေျပာတယ္။ အစပိုင္းေတာ့ ကၽြန္မအေနနဲ႕ အနည္းငယ္ေနထိုင္ရခက္ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း သူ႕စကားလံုးေတြထဲမွာ နစ္၀င္သြားပါေတာ့တယ္။

သူဟာ အဂၤလိပ္လို မေျပာပါဘူး။ ကၽြန္မမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က စကားျပန္အျဖစ္ ကူညီေပးခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႕ သူ႕ကို ဘယ္လို အေကာင္းဆံုး ကူညီႏိုင္မလည္းဆိုတာနဲ႕ အျခားဒုကၡသည္ေတြအတြက္လည္း ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခြင့္ဟာ အဲဒီခဏတာအတြက္သာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲၿပီးေတာ့ အဲဒီအရာေတြကို အေလးထားလုပ္ ေဆာင္ဖို႕နဲ႕ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႕ ခက္ခဲေၾကာင္း ကၽြန္မ သိလာပါေတာ့တယ္။ ဘာေၾကာင္းလည္းေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္မ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္အခိုးခံရၿပီး အိႏိၵယသြားဖို႕အစီအစဥ္ကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ထြက္ခြာၿပီး ၂ရက္အၾကာမွာ ကၽြန္မကို ေတြ႕ခ်င္လို႕ခရီးရွည္ႀကီးကို ခက္ခက္ခဲခဲ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ေဆးခန္းက ကၽြန္မ တပည့္ေတြခမ်ာ ေရာက္လာၾကပါတယ္။

ကၽြန္မအေနနဲ႕အမ်ိဳးသမီးမ်ား အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ ေစာ္ကားမႈမွဳ ကင္းလြတ္ေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ လန္ဒန္အေျခစိုက္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားခိုလံႈေရးအဖြဲ႕(Women’s Refuge ) မွာ အလုပ္ျပန္၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မအလုပ္ကို ကၽြန္မ ျမတ္ႏိႈးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ အေတြးဆႏၵေတြကေတာ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က အေျခအေနေတြဆိုကိုပဲ တိုးတိုးၿပီး ျပန္ ေရာက္ေနပါေတာ့တယ္။

အရွင္ထာ၀ရကေတာ့ ကၽြန္မကို ပံုမွန္အဆက္အသြယ္လုပ္ၿပီး ကၽြန္မတို႕ MSN မွာ မၾကာခဏ ေဆြးေႏြးႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဥကၠာလို႕ ေခၚတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူ႕ကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းျပင္ပဘ၀နဲ႕ အဆင္ေျပေအာင္ ကူညီခဲ့ပါတယ္။ အခု သူဟာ စစ္တေကာင္းနယ္မွာ ေနထိုင္ၿပီး ျပသနာေပါင္းစံုကိုလည္း ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အျခားဘုန္းႀကီးအားလံုး ဘုန္း ႀကီးေက်ာင္းေတြထဲမွာ သီတင္းသံုးေနထိုင္ဖို႕ သြားၾကပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အရွင္ထာ၀ရကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို တက္တက္ၾကြၾကြလုပ္ေနတုန္းပါပဲ။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ UNHCR ကို သူ႕ရဲ႕လံုၿခံဳေရးအတြက္ စိုးရိမ္ေၾကာင္းနဲ႕ က်ေရာက္ေနတဲ့ ခ်ိန္းေျခာက္မႈေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ စာေရး အသိေပးခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အေျခအေနေတြဟာ သည္းမခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာၿပီး အရွင္ထာ၀ရ ေတာႀကီးထဲက ေက်ာင္းသခၤမ္းပဲ ျပန္ၿပီး သီတင္းသံုးရုံက လြဲၿပီး တျခားေရြးခ်ယ္စရာမရိွ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မမွာ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္ တဲ့ ၀င္ေငြနဲ႕ သက္ေတာင့္သက္သာ အိမ္မွာ ေနထိုင္ႏိုင္ေပမယ့္ နည္းနည္းပဲ ကူညီႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ထာ၀ရခမ်ာ ကၽြန္မအ ေပၚ လံုး၀ ယံုၾကည္လာခဲ့တယ္။ သူက ကၽြန္မကို “အေမ”လို႕ ရင္္းရင္းႏီွးႏီွးေခၚတယ္။ ကၽြန္မကလည္း တကယ့္သားအရင္း တစ္ေယာက္လို သူ႕ကို ခ်စ္ပါတယ္။

သူက ကၽြန္မကို သူကို လာေတြ႕ဖို႕ တတြတ္တြတ္ ေျပာရွာတယ္။ ကၽြန္မက သူ႕ကို သိုသိုသိပ္သိပ္ေနဖို႕ လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူက သူအဖမ္းခံရၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္ပို႕လည္း ဂရုမစိုက္ဘူး သူေတာထဲမွာ မေနခ်င္တာကိုပဲ ေျပာတယ္။ ဒီလိုလူမ်ိဳးကို ဘယ္လိုကူညီႏိုင္မလည္း သူထင္သလိုလုပ္လိုက္မွာကို ကၽြန္မ အလြန္စိုးရိမ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကိုသြားၿပီး ကူ ညီဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ အရွင္ထာ၀ရ ကၽြန္မ လာမယ္ဆိုတာကိုသိရင္ပဲ စိတ္ေအးသြားၿပီး သူ႕အနာဂတ္အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို လိုက္နာပါ့မယ္လို႕ ဂတိေပးရွာတယ္။

ေတာႀကီးထဲက အရွင္ထာ၀ရေနရတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဟာ မိဘမဲ့ကေလးေဂဟာနဲ႕ ဆက္ဆက္ထားတာ ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မလည္း သူတို႕ရဲ႕ၾကင္နာမႈေတြအတြက္ ေက်းဇူးျပဳတဲ့အေနနဲ႕အလွဴအတန္း ျပဳခဲ့ပါၽတယ္။ ေတာႀကီးထဲကို ေတာ္ေတာ္ကေလး ကားေမာင္းသြားရပါတယ္။ ကၽြန္မ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ ကားထဲက ထြက္ထြက္ျခင္းပဲ ရြာတီး၀ိုင္းက စတင္ တီးခတ္ၿပီး ကေလးေတြက ပန္းေတြနဲ႕ကၽြန္မကုိ ႀကဳိဆိုၾကပါတယ္။

အရွင္ထာ၀ရက ကၽြန္မလက္ေမာင္းကို ၾကင္ၾကင္နာနာေဖးမၿပီး ေတာင္ကုန္းေပၚကို ေခၚသြားပါတယ္။ လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာေတ့ာ ကေလးေတြက ဗုဒၶဘာသာဓေလ့အတိုင္း လက္အုပ္ကေလးေတြ ခ်ီလို႕ ။ လက္နက္ကိုင္ရဲေတြကလည္း ကၽြန္မကို ေစာင့္ၾကပ္ေပးၾကပါတယ္။ ရဲေတြကကၽြန္မကို ဘယ္သူလည္းလို႕ေမးျမန္းစစ္ေဆးတဲ့အခါ ကၽြန္မမိတ္ေဆြ က ေနာက္ထပ္ေမးျမန္းတာ မလုပ္ရန္အတြက္ Takar ၃၀၀ကို လက္သိပ္ထိုးေပးလိုက္တယ္။ အရွင္ထာ၀ရက ကၽြန္မကို ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္နဲ႕ေတြ႕ဖို႕ ေခၚသြားပါေတာ့တယ္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကေလးဟာ ေသးငယ္တဲ့ တဲကေလးသာျဖစ္ၿပီး ျပတင္းေပါက္လည္း မရိွ။ အလင္းေရာင္အတြက္ ဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႕ ထြန္းညိႈရတယ္။ နံရံရဲ႕ အလည္မွာေတာ့ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္အတြက္ လွပတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခု ရိွပါ တယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီးက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ တပလႅင္ေခြထိုင္ၿပီး သူ႕အနားမွာထိုင္ဖို႕ကၽြန္မကို လက္ယပ္ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္မအဖြဲ႕ေတြလည္း ဘုရားေက်ာင္းေပၚသို႕ေရာက္လာၾကတယ္။ ဆရာေတာ္က ဖေယာင္းတိုင္ ၁၀ တိုင္ထြန္းညိႈၿပီး ကၽြန္မအနာဂတ္အတြက္ ဆြမ္းကို ဆႏၵျပဳေပးပါတယ္။ အရွင္ထာ၀ရဟာ ကၽြန္မရဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာထိုင္ၿပီး သူရဲ႕ေနထိုင္ မႈအေပၚ ကၽြန္မ ေက်နပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မက လာရင္းကိစၥအေၾကာင္းကို ေျပာျပခဲ့ၿပီး မိဘမဲ့ေဂဟာရဲ႕ပတ္၀န္က်င္ကိုလည္း လိုက္လံၾကည့္ရႈခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မကို ထူးထူးျခားျခားပြဲေလးနဲ႕ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ထာ၀ရမပါပဲ ကၽြန္မ ျပန္လည္ မထြက္ခြာခ်င္ပါဘူး။ သူ႕အေနနဲ႕လည္း သူ႕အနာဂတ္အတြက္ ကၽြန္မတို႕စဥ္းစားေပးေနစဥ္ကာလအတြင္း ကၽြန္မမိတ္ေဆြ မိသားစုနဲ႕ လာေနဖို႕ သေဘာတူညီမႈ ရရိွခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းက ထြက္ခြာလာတဲ့အခ်ိန္အထိ တီး၀ိုင္းကတီး ခတ္စဲျဖစ္လို႕ ကၽြန္မ ၀မ္းေျမာက္ပီတိ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တည္းခိုရာအိမ္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြမ်ားလို႕ အရွင္ထာ၀ရအေနနဲ႕ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပဲ မူလဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သီတင္းသံုးေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ နံနက္ေျခာက္နာရီ မထြက္ခြာခင္ သူ႕အနား မည္သူမွ် မရိွခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ၁၅ ႏွစ္တာ ၀တ္ဆင္ခဲ့တဲ့ လက္စြပ္တစ္ကြင္းကို အရွင္ထာ၀ရ သူ႕အား ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႕ သူနဲ႕ေ၀းေနေပမဲ့လည္း အၿမဲမိဘသဖြယ္ရိွေနတဲ့သေဘာကို ဆိုလိုတာပါ။

ဘဂၤလားေဒ႔္မွာရွိတုန္း က်န္မမွာ ၁၃ ရက္တြင္ ၆ ရက္ကို ဘတ္စ္ကားေပၚမွာပဲ ကုန္ခဲ့ရတယ္ ။ အေျခအေနေတြကို ေျဖရွင္းဖုိ႔ UNHCR နဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ အစည္းအေ၀းေတြပါ တတ္ေရာက္ေနခဲ့ရလုိ႔ေလ။ ကုိဥကၠာက အျမဲတမ္းလုိက္ပါေပးလို႔ အေဖာ္ရပါတယ္ ။ က်မ ေျခေထာက္ေတြ ေဖာေရာင္လာပါတယ္။ အရမ္းပင္ပန္းတတ္တယ္ဆုိေပမယ့္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို လုပ္ေနရလို႔ က်မေပ်ာ္ပါတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္တဲ့အထိ မေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ UNHCR အေနနဲ႔ေတာ့ ဒီျပသာနာကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ အရွင္ထာ၀ရာကို ေတာၾကီးထဲကေန ထြက္ခြာဖုိ႔နဲ႔ သူအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ဖုိ႔ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး ကံမေကာင္စြာနဲ႔ပဲ အေျခအေနေတြ တိုးတတ္ မလာခဲ့ပါဘူး။ အရွင္ထာ၀ရမွာလဲ ၂၀၀၉ ဂြ်န္လ ၂၈ ရက္မွာ နယ္စပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီ အိႏိၶယသို႔ သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ က်မ မိသားစု မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြလဲ အဲ့ဒီလုိခက္ခဲတဲ့ လေတြကို က်မနဲ႔အတူ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေနေပးၾကပါတယ္။ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ က်မ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘဂၤလားေဒ့္ရွ္က အခက္အခဲေတြက က်မရဲ႕ အခ်ိန္နဲ႔ စြမ္းအင္ေတြကို အမ်ားၾကီး ကုန္ေစပါတယ္။ က်မရဲ႕ လွ်ိ၀ွက္စြာ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြဟာ အခုမွေတာ့ အဆံုးသတ္ ပန္းတုိင္ေရာက္လုနီးပါျပီ။

ဆုတံဆိပ္ေတြရခဲ့တဲ့ Burmar VJ ထဲက သူရဲ႕မွတ္တမ္း၀င္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြေၾကာင့္လဲ လူသိမ်ားလာပါျပီ။ အခုအခါမွာ သူဟာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတစ္ခုမွာ သီတင္းသံုးေနျပီ အျခားႏွစ္ပါးေသာ ရဟန္းေတြကလဲ ကြ်န္မကို အေမလုိ႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ကြ်န္မလဲ ဗမာဘုန္းၾကီးမ်ားဆီမွ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ေလ့လာေနရပါတယ္။ အရွင္ထာ၀ရဟာ အလြန္ကိုပဲ ထူးျခားသူပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ အစလည္ မရွိ ၊ အဆံုးလည္း မရွိေသာေၾကာင့္ ဒီဇာတ္လမ္းဆံုးသြားျပီလုိ႔ မဆုိႏုိင္ပါဘူး။

၂၀၁၀ခုႏွစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွစ္သစ္ကို ေမတၱာႏွင့္ႀကိဳဆိုတဲ့ အခမ္းအနား အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ သံဃာ့ရုံးခန္း (ဂ်ပန္ဌာနခြဲဲ)တြင္ ေအာင္ျမင္စြာျပဳလုပ္

ၿဖိဳးေဝ-mmp | ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၊ တိုက်ိဳၿမိဳ႕၊ sugamo(ဆုဂါမို) ဘူတာအနီးရွိ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ သံဃာ့ရုံးခန္း (ဂ်ပန္ဌာနခြဲဲ)တြင္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွစ္သစ္ကို ေမတၱာႏွင့္ႀကိဳဆိုတဲ့ အခမ္းအနားတစ္ရပ္အား ဂ်ပန္ဌာနခဲြ၏ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ အရွင္ဓမၼေဇာတိမွ ဦးေဆာင္ကာ ေအာင္ျမင္စြာျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရသည္။
အရွင္ဓမၼေဇာတိ
ႏို္င္ငံျခားရပ္ျခားမွာသတင္းသံုးေနတဲ့ ဆရာ ေတာ္မ်ားကို ဆက္သြယ္ဖိတ္ၾကားၿပီး ဒီအခမ္းအနား ကိုျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကီဳးစားခဲ့တာျဖစ္ ေၾကာင္း တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ အရွင္ဓမၼေဇာတိမွ မိန္႔ၾကားပါသည္။ “ျပည္ပကိုေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသူ/ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ပါတီ ေတြ၊ အဖြဲ႕ အစည္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနေပ မယ့္ အားလံုးဟာ ျမန္မာ လူမ်ိဳး ဒကာ/ဒကာမေတြလို႔ပဲျမင္တယ္။ ဘုန္းဘုန္းတို႔ အေနနဲ႔လည္း ပါတီေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြဆိုတဲ့ အဆြဲမရွိဖူး၊ ကန္႔သတ္မထားဖူး အဲ့တာေၾကာင့္ သံဃာေတြကုိ အမွီသဟဲ ျပဳၿပီးေတာ့ ဂ်ပန္မွာ ရွိေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းအျပင္၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ရွိတဲ့ ပါတီေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို စုစည္းေစဖို႔လည္းပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသူ/ ႏိုင္ငံသားအားလံုးဟာ သံဃာေတာ္ေတြကို ဆက္သြယ္ေရး ဗဟိုကြန္တက္တစ္ခုကို ရရွိေအာင္ ျပဳလုပ္တာပါ။”ဟု တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ အရွင္ဓမၼေဇာတိမွ မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါသည္။

တာဝန္ခံ အရွင္ဓမၼေဇာတိႏွင့္ အခမ္းအနားသို႔ ၾကြေရာက္လာ ဒကာ/ဒကာမမ်ားအား သတ္သတ္လြတ္ ေန႔ဆြမ္းႏွင့္ အခ်ိဳပြဲမ်ား ကပ္လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။ “ျမန္မာႏိုင္ငံသူ/ႏိုင္ငံသားမ်ားအားလံုးကို မဂၤလာရွိတဲ့ ႏွစ္သစ္မွာ ေဘးႏာၱရယ္ကင္းရွင္းေစရန္ဖို႔နဲ႔ ႏွစ္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ မတရားျပဳလုပ္မဲ့ နအဖ စစ္အုပ္စုကိုလည္း ေမတၱာနဲ႔ အတက္ႏိုင္ဆံုးသြားဖို႔၊ ႏွစ္ေပါင္း(၂၀)ေက်ာ္လံုးလံုး ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အျခားႏိုင္ငံႀကီးမ်ားကဲ့ တို႔ကဲ့သို႔ ဒီမိုကေရစီစနစ္အျမန္ဆံုးရရွိေစရန္ ေမတၱာပို႔ရင္း ဆုေတာင္းတဲ့ အခမ္းအနားပြဲေလး တစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္”ဟု သတ္သတ္လြတ္ ေန႔ဆြမ္းႏွင့္ အခ်ိဳပြဲမ်ား ကပ္လွဴဒါန္းခဲ့သူ ဦးျမသိန္းမွ ရွင္းျပပါသည္။

အဆိုပါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွစ္သစ္ကို ေမတၱာႏွင့္ႀကိဳဆိုတဲ့ အခမ္းအနားတြင္ တာဝန္ခံ အရွင္ဓမၼေဇာတိႏွင့္ အတူ ယူးဇီလန္ နုိင္ငံမွ သာသနာ့ဥေသွ််ာင္ဆရာေတာ္ အရွင္ဦးၾသဘာသ၊ ဂ်ာမဏီ နုိင္ငံ မွ သာသနာ့ဥေသ်ွာင္ ဆရာေတာ္ အရွင္ဦးေသာပါက၊ အဂၤလန္နုိင္ငံမွသာသန ဥေသ်ွာင္ဆရာေတာ္ အရွင္ဦး၀ိႏၵက၊ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ သံဃာ့ကိုယ္စားလွယ္ (အတြင္းေရးမွဴး) ဆရာေတာ္ အရွင္ဦးထာဝရႏွင့္ ထိုင္းနုိင္ငံ မွ သာသနာ့ဥေသွ်ာင္ အတြင္းေရးမွဴးဆရာေတာ္ အရွင္ဦးကုႆရိယတို႔မွ Online(အြန္လိုင္း)မွ တဆင့္ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွစ္သစ္ ေမတၱာႏွင့္ႀကိဳဆိုေသာ ၾသ၀ါဒဂါထာမ်ား သံဃာေတာ္မ်ား ဦးေဆာင္ၿပီးေျဖရွင္းရန္ လုိအပ္ခ်က္ႏွင့္္ သတိထားေရွ႕ဆက္ေဆာင္ရြက္သင့္သည့္ အခ်က္မ်ားကို ေဟာၾကားေပးခဲ့ေၾကာင္းသိရပါသည္။

“အခမ္းအနား အစီအဥ္အရ ၾကြေရာက္လာတဲ့ ဒကာ/ဒကာမမ်ားမွ“ နေမာ တႆ ” (၃) ႀကိမ္ ရြတ္ဆုိၿပီး “ငါးပါးသီလ”ခံယူခဲ့ၾကတယ္။ တာဝန္ခံ ဆရာေတာ္နဲ႔ အြန္လိုင္းမွ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ဆရာေတာ္မ်ားမွ အြန္လုိင္းေမတၱာပို႔ရျခင္း ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ေမတၱာႏွင့္ႀကိဳဆိုေသာ ၾသ၀ါမ်ား/ဒဂါထာမ်ားကို ႐ြတ္ဖတ္ေပးေတာ္မူခဲ့တယ္။”ဟု အခမ္းအနားမွဴးအျဖစ္ ေဆာင္႐ြတ္ေပးခဲ့သူ ဦးထြန္းဦးမွ ေျပာျပပါသည္။

ဆက္လက္ၿပီး ေမတၱာႏွင့္ႀကိဳဆိုတဲ့ အခမ္းအနား ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပါတ္သတ္ၿပီး အရွင္ဓမၼေဇာတိမွ“ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာေရာက္ရွိေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသူအေနနဲ႔ ကိုယ္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျဖစ္တဲ့အတြက္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိမယ္၊ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးရွိမယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီပုဂၢဳိလ္မွာ တာဝန္ရွိတယ္။ အဲ့လို ကိုယ့္တာဝန္ကိုယ္ယူၿပီး လုပ္ကိုင္သြားၾကမယ္ ဆိုရင္ ဘုန္းဘုန္းတို႔ လိုလားေတာင္းတေနတဲ့ တစ္မ်ိဳးသားလံုး လြတ္ေျမာက္ေရးဟာ မၾကာမီေအာင္ျမင္မယ္လို႔ ဘုန္းဘုန္းအေနနဲ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္”ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္မူပါသည္။

ေမတၱာပို႔ ၿပီးေနာက္ မဂၤလာအခမ္းအနားေအာင္ျမင္စြာျပီးေျမာက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္းကို အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ သံဃာ့ရုံးခန္းတာ၀န္ခံ အရွင္ဓမၼေဇာတိ အရွင္ျမတ္မွ ေၾကညာေပးၿပီး လွဴဒါန္းမႈ အစုစုအတြက္ေရစက္ခ် အမွ်ေ၀ေပးေတာ္မူခဲ့ၾကကာ “ဗုဒၵသာသန ံ စိရံ တိ႒တု”သုံးၾကိမ္ရြတ္ဆုိလွ်က္ အခမ္းအနားကို ေအာင္ျမင္စြာျဖင့္ ႐ုပ္သိမ္းခဲ့ၾကပါသည္။